ღამე დედამიწას აყურადებს,
მთვარე თავზე ადგას დარაჯივით -
ყველას მიდგომა აქვს საკუთარი,
რიგი საკითხების გადაჭრისას.
და მეც, რა თქმა უნდა! მაგალითად:
ვმარცვლავ პეონების კრიალოსანს,
სახლში, კონსტრუქციის მონოლითურ,
ვცხოვრობ, თუ ცხოვრება ჰქვია, როცა
მთვრალი მცენარეულ ნაყენებით,
გული კი არ ფეთქავს – ბაქი-ბუქობს.
მტვერმა გამოჭამა საყრდენები,
ჩემი სისხლძარღვების აკვედუკებს.
თმაში ლითიუმი შემეპარა,
უფრო ლირიულად: ამ ბოლო დროს,
გახდა უმნიშვნელო ყველაფერი -
წლების ჰაშიშივით გაბოლებას
ისე მივეჩვიე, შემისრულდა
ოცი საუკუნე… და რა იცი,
იქნებ იყოს კიდეც დასასრული,
ყველა დასაწყისის პანაცეა?!
Advertisement
